سینما با انضمام وجوه بدیع همۀ هنرهای پیش از خود، هنر بی‌بدیل این روزگاران است. جاذبۀ سینما پهلو به جادو می‌زند. جادویی که حس‌های چندگانۀ مخاطب را تسخیر می‌کند.

سینما با انضمام وجوه بدیع همۀ هنرهای پیش از خود، هنر بی‌بدیل این روزگاران است. جاذبۀ سینما پهلو به جادو می‌زند. جادویی که حس‌های چندگانۀ مخاطب را تسخیر می‌کند.

البته این به معنای تن‌دادن به عوارض این هنر نیست. زیرا با آگاهی و بصیرت می‌توان سینمایی متفاوت داشت. ولی به هر روی، سینما هنری نیست که حوزه‌های دیانت و قدسیّت را به حال خود رها کند. اگر به ساختن و درانداختن فیلم‌های «اخلاق‌مدار» و «ایمان‌گرا» پرداخته نشود، نظر به سرشت مهاجم و برتری‌جوی سینما، نباید از ساخته‌شدن آثار «اخلاق‌گریز» و «ایمان‌ستیز» شکوه کرد.

نخستین گام در راه سینمای متعالی، آشنایی و نزدیکی دین‌شناسان و دین‌داران با آثار سینمایی برجسته است. سوگ‌مندانه باید پذیرفت که ضعفِ شناختی در این زمینه، در حوزه‌ها قابل توجّه است. این آثار به علل گونه‌گون از جمله عدم تناسب فضا و چیدمان سینما با حوزه‌ها و عدم تجانس در نگاه به دنیا، به مدارس دینی راه نیافته‌اند. برای راه‌یابی حوزه‌ها به سینما و سینما به حوزه‌ها باید حلقه‌هایی ابتدایی تشکیل داد و به‌تدریج بر شعاع و نفوذ این‌گونه جمع‌ها افزود.

در حلقۀ سینما که از سوی گروه ادب و هنر دفتر تبلیغات، تاسیس شده، طلّاب نوآموز، با تکنیک‌ها، مفاهیم و روش‌های نوین سینمایی آشنا شده و با بهره‌گیری از استادان صاحب‌نام در این رشته از دور، دستی بر آتش می‌گیرند.

گروهی از این دانش‌پژوهان، درپی این آموزش‌ها و تجربه‌ها، به منتقدانی جدّی و رمزآشنا تبدیل خواهند شد. و گروهی دیگر به تولید و ابتکار هنری در قالب‌هایی متنوّع هم‌چون فیلم‌نامه‌نویسی و مشاورۀ مذهبی در سینما گرایش پیدا می‌کنند.